چرا دولت افغانستان به جنبش های خیابانی نه می گوید

چرا دولت افغانستان به جنبش های خیابانی نه می گوید

ﺧﺸﺖ ﺍﻭﻝ ﮔﺮ ﻧﻬﺪ ﻣﻌﻤﺎﺭ ﮐﺞ / ﺗﺎ ﺛﺮﯾﺎ ﻣﯽ ﺭﻭﺩ ﺩﯾﻮﺍﺭ ﮐﺞ
ﺍﯾﻦ ﺿﺮﺏ ﺍﻟﻤﺜﻞ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺯﺑﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﯽ، ﻣﻌﺮﻑ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺮﺍﯾﻂ ﺩﺭ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﺍﺳﺖ . ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﺭﻫﺒﺮﯼ ﺍﻣﺮﯾﮑﺎ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺗﺤﻮﻻﺕ ﯾﺎﺯﺩﻩ ﺳﭙﺘﺎﻣﺒﺮ ۲۰۰۱ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﺘﺎﺑﺰﺩﻩ ﺳﻨﮓ ﺑﻨﺎﯼ ﻧﻈﺎﻡ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺩﺭ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻨﻔﺮﺍﻧﺲ ﺑﻦ ﺑﻨﺎ ﻧﻬﺎﺩ . ﺍﻣﺎ ﺍﯾﻦ ﺳﻨﮓ ﺑﻨﺎ ﺑﯿﺶ ﺍﺯ ﺁﻧﮑﻪ ﺑﺮ ﭘﺎﯾﻪ ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﺗﻀﻤﯿﻦ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﺷﺪ، ﺣﻀﻮﺭ ﭼﻬﺮﻩ ﻫﺎﯼ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻗﻮﻣﯽ ﺷﺎﻣﻞ ﺟﻨﮓ ﺳﺎﻻﺭﺍﻥ، ﭼﻬﺮﻩ ﻫﺎﯼ ﺍﺯ ﻏﺮﺏ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ﻭ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺍﺣﺰﺍﺏ ﺟﻬﺎﺩﯼ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻧﻤﺎﯾﻨﺪﮔﯽ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻪ ﺭﺳﻤﯿﺖ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ ﻋﻤﻼ ﻧﻈﺎﻡ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺭﺍ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ ﻣﯿﺪﺍﻥ ﺳﻬﻢ ﺧﻮﺍﻧﯽ ﺣﻠﻘﻪ ﻫﺎﯼ ﺑﺴﺘﻪ ﺍﯼ ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ ﻓﺎﻗﺪ ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﻣﮑﺎﻧﯿﺰﻡ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺗﮑﺎﯼ ﻧﻤﺎﯾﻨﺪﮔﯽ ﺍﺯ ﺳﻮﯼ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻮﺩﻧﺪ .
ﺷﺎﺧﺼﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﻈﺎﻡ ﺟﺪﯾﺪ، ﺗﺎﻣﯿﻦ ﻭ ﺣﻤﺎﯾﺖ ﻣﺎﻟﯽ ﺁﻥ ﺗﻮﺳﻂ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﯼ ﻏﺮﺑﯽ ﺍﺳﺖ . ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﻣﺜﺎﻝ ﻫﺮ ﮐﻪ ﻧﺎﻥ ﺩﻫﺪ، ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺩﻫﺪ، ﺣﮑﻮﻣﺖ ﮔﺮﺩﺍﻧﺎﻥ ﺟﺪﯾﺪ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ، ﺗﻼﺵ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ ﻣﻌﻄﻮﻑ ﺑﻪ ﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﯾﺖ ﺣﺎﻣﯿﺎﻥ ﻣﺎﻟﯽ ﺑﯿﻦ ﺍﻟﻤﻠﻠﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ . ﺍﯾﻦ ﭼﻬﺮﻩ ﻫﺎ ﻭ ﺣﻠﻘﻪ ﻫﺎ ﮐﻪ ﺑﻌﻀﺎ ﻧﺎﻣﯽ ﺍﺯ ﺣﺰﺏ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﯾﺪﮎ ﻣﯽ ﮐﺸﻨﺪ، ﻃﺒﯿﻌﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯾﺸﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ ﺍﻫﻤﯿﺖ، ﺣﺪﺍﮐﺜﺮ ﺳﺎﺯﯼ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭ ﺍﻃﻤﯿﻨﺎﻥ ﺍﺯ ﺗﺪﺍﻭﻡ ﻣﻨﺎﻓﻌﺸﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ . ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺯﺍﻭﯾﻪ، ﺁﻧﻬﺎ ﭘﯿﻤﺎﻧﮑﺎﺭﺍﻥ ‏( ﯾﺎ ﺑﻪ ﺍﺻﻄﻼﺡ ﺭﺍﯾﺞ ﺩﺭ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ : ﺗﯿﮑﻪ ﺩﺍﺭﺍﻥ ‏) ﺗﻤﻮﯾﻞ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺑﯿﻦ ﺍﻟﻤﻠﻠﯽ ﺩﺭ ﻋﺮﺻﻪ ﺣﮑﻮﻣﺘﮕﺮﺩﺍﻧﯽ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ .
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻬﺎﯼ ﺍﺑﺘﺪﺍﯾﯽ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺳﻘﻮﻁ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ، ﻣﺮﺩﻡ ﭘﺮﯾﺸﺎﻥ ﻭ ﺧﺴﺘﻪ ﺍﺯ ﺟﻨﮓ ﻭ ﻧﺎﺍﻣﻨﯽ، ﺍﺯ ﺳﻮﯾﯽ ﺑﻪ ﺍﻣﯿﺪ ﺑﻬﺒﻮﺩ ﺁﯾﻨﺪﻩ ﺍﯼ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺍﺯ ﺳﻮﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﮔﺰﯾﻨﻪ ﺍﯼ ﺩﯾﮕﺮ، ﺑﻪ ﺷﺮﺍﯾﻂ ﻭ ﻣﮑﺎﻧﯿﺰﻡ ﻫﺎﯼ ﻧﺎﻗﺺ ﭘﯿﺶ ﮔﻔﺘﻪ، ﺑﺎ ﺧﻮﺵ ﺑﯿﻨﯽ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺷﺪﻧﺪ . ﺍﻣﺎ ﺑﻪ ﻣﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺷﮑﺎﻻﺕ ﺳﺎﺧﺘﺎﺭﯼ ﻧﻈﺎﻡ ﺟﺪﯾﺪ ﻧﺘﺎﯾﺞ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ . ﺍﯾﻦ ﻧﺘﺎﯾﺞ ﭼﯿﺰﯼ ﺟﺰ ﻓﺴﺎﺩ ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻧﺒﻪ ﻭ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺍﻓﺰﺍﯾﺶ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ . ﺁﻣﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﻫﺎﯼ ﻣﺘﻌﺪﺩ ﺣﺎﮐﯽ ﺍﺯ ﺷﺪﺕ ﻓﺴﺎﺩ ﺳﯿﺎﺳﯽ، ﻗﻀﺎﯾﯽ ﻭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﯼ ﺩﺭ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺷﻮﻡ ﻋﻤﻠﮑﺮﺩ ﭼﻨﯿﻦ ﻣﮑﺎﻧﯿﺰﻡ ﻫﺎﯼ ﻧﺎﻗﺺ ﺍﺳﺖ .
ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ؛ ﺑﻦﺑﺴﺖ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ ﺗﺮﻭﺭﯾﺴﻢ ﻭ ﭼﺸﻢﺍﻧﺪﺍﺯ ﻣﺒﻬﻢ ﺁﯾﻨﺪﻩ
ﺍﺻﻼﺣﺎﺕ ﺩﺭ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭﺣﺪﺕ ﻣﻠﯽ؛ ﻧﻬﺎﺩﮔﺮﺍﯾﯽ ﯾﺎ ﺑﺎﺯﺳﺎﺯﯼ ﺍﺟﻤﺎﻉ ﺳﯿﺎﺳﯽ؟
ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﺧﻼﺻﻪ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺣﺪﻭﺩ ۲ ﻫﺰﺍﺭ ﻣﯿﻠﯿﺎﺭﺩ ﺩﻻﺭ ﮐﻤﮏ ﻫﺎﯼ ﺧﺎﺭﺟﯽ، ﺩﺭ ﺳﯿﺎﻩ ﭼﺎﻟﻪ ﻓﺴﺎﺩ ﺳﺎﺧﺘﺎﺭﯼ ﺑﻠﻌﯿﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ﺑﻪ ﻃﻮﺭﯼ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﯿﻦ ﻫﺪﻑ ﺍﻋﻼﻥ ﺷﺪﻩ ﻧﻈﺎﻡ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﯾﻌﻨﯽ ﺍﻣﻨﯿﺖ ﻧﯿﺰ ﺣﺎﻻ ﺩﯾﮕﺮ ﺳﺮﺍﺑﯽ ﺑﯿﺶ ﻧﯿﺴﺖ . ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﻋﻤﻼ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ ﺑﺎﺯﯼ ﻣﻮﺵ ﻭ ﮔﺮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺗﺪﺍﻭﻡ ﻧﺎﺍﻣﻨﯽ، ﮐﺎﺭﻓﺮﻣﺎﯾﺎﻥ ﺧﺎﺭﺟﯽ ﺭﺍ ﻣﺠﺎﺏ ﺑﻪ ﺗﺪﺍﻭﻡ ﺗﺰﺭﯾﻖ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻣﺎﻟﯽ ﺑﯽ ﺣﺴﺎﺏ ﻭ ﮐﺘﺎﺏ ﻧﻤﺎﯾﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺩﺭ ﻏﯿﺎﺏ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﺣﺎﮐﻢ ﺷﺪﻩ ﻭ ۱۱ ﺳﭙﺘﺎﻣﺒﺮﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﺧﻠﻖ ﮔﺮﺩﺩ .
ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﯿﺎﻥ، ﺍﻧﺒﺎﺷﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﻧﺎﺭﺿﺎﯾﺘﯽ ﻣﺮﺩﻡ ﻭ ﺑﻪ ﺍﻭﺝ ﺭﺳﯿﺪﻥ ﻋﺪﻡ ﺍﻃﻤﯿﻨﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺣﻠﻘﻪ ﻫﺎﯼ ﺑﺴﺘﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﯿﺮﯼ، ﺩﺭ ﻧﻬﺎﯾﺖ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺣﮑﻮﻣﺘﮕﺮﺩﺍﻧﺎﻥ ﻭ ﺳﺎﺧﺘﺎﺭ ﻓﻌﻠﯽ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﻣﺎﯾﻮﺱ ﻭ ﻧﺎﺍﻣﯿﺪ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﺗﺎ ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﺑﻪ ﺷﮑﻠﯽ ﻧﻪ ﭼﻨﺪﺍﻥ ﺳﺎﺧﺘﺎﺭﻣﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺭﯾﺰﯼ ﺷﺪﻩ ﭘﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻨﺒﺶ ﻫﺎﯼ ﺗﺒﺴﻢ، ﺭﻭﺷﻨﺎﯾﯽ ﻭ ﺭﺳﺘﺎﺧﯿﺰ ﺑﻪ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺣﮑﻮﻣﺘﮕﺮﺩﺍﻧﺎﻥ، ﺻﺪﺍﯼ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮔﻮﺵ ﮐﺎﺭﻓﺮﻣﺎﯾﺎﻥ ﺑﯿﻦ ﺍﻟﻤﻠﻠﯽ ‏( ﺩﺭ ﺭﺍﺱ ﺁﻥ ﺍﻣﺮﯾﮑﺎ ‏) ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ .
ﺩﺭ ﭘﺮ ﺳﺮ ﻭ ﺻﺪﺍﺗﺮﯾﻦ ﺍﯾﻦ ﺟﻨﺒﺶ ﻫﺎ، ﯾﻌﻨﯽ ﺟﻨﺒﺶ ﺭﻭﺷﻨﺎﯾﯽ، ﻣﻌﺘﺮﺿﯿﻦ ﺧﻮﺍﺳﺘﯽ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺣﺪﺍﻗﻠﯽ ﻭ ﻭﺍﺿﺢ ﺭﺍ ﺑﯿﺎﻥ ﮐﺮﺩﻧﺪ . ﺁﻧﺎﻥ ﺻﺮﻓﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﺎﺭ ﺍﺟﺮﺍﯼ ﭘﺮﻭﮊﻩ ﺧﻂ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺑﺮﻕ ﺁﺳﯿﺎﯼ ﻣﺮﮐﺰﯼ ﺑﻪ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ، ﻣﻮﺳﻮﻡ ﺑﻪ ﺗﻮﺗﺎﭖ، ﺍﺯ ﻣﺴﯿﺮ ﮐﺎﺭﺷﻨﺎﺳﯽ ﻭ ﺗﺎﯾﯿﺪ ﺷﺪﻩ ﺗﻮﺳﻂ ﺷﺮﮐﺖ ﻣﺸﺎﻭﺭ ﺁﻟﻤﺎﻧﯽ ‏( ﻓﯿﺸﺮ ‏) ﯾﻌﻨﯽ ﺍﺯ ﻣﺴﯿﺮ ﺑﺎﻣﯿﺎﻥ ﺑﻪ ﮐﺎﺑﻞ ﺑﻮﺩﻧﺪ . ﺍﯾﻦ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﻫﺎ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻪ ﺗﻈﺎﻫﺮﺍﺕ ﺧﯿﺎﺑﺎﻧﯽ ﮐﺸﯿﺪﻩ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﺭ ﺗﻼﺷﯽ ﻧﺎﮐﺎﻡ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺑﯽ ﺳﺮ ﻭ ﺻﺪﺍﯼ ﺍﯾﻦ ﭘﺮﻭﮊﻩ ﺍﺯ ﻣﺴﯿﺮ ﺳﺎﻟﻨﮓ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﺑﺎﻣﯿﺎﻥ، ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﻫﯿﭻ ﺍﺳﺘﺪﻻﻝ ﻭ ﺗﻮﺟﯿﻬﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻗﻨﺎﻉ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻧﻤﺎﯾﺪ .
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﻋﻠﯿﺮﻏﻢ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﯽ ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﺍﻗﻨﺎﻉ ﻣﻌﺘﺮﺿﺎﻥ، ﺍﺯ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﺜﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﻄﺎﻟﺒﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﯿﺰ ﺳﺮ ﺑﺎﺯ ﺯﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻋﻮﺽ ﺑﺎ ﻣﺎﻧﻮﺭﻫﺎﯼ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﺳﻌﯽ ﺩﺭ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻥ ﺻﺪﺍﯼ ﻣﻌﺘﺮﺿﺎﻥ ﻭ ﭘﯿﺶ ﺑﺮﺩﻥ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩ .
ﻣﻬﻤﺘﺮﯾﻦ ﺍﯾﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﺷﺎﻣﻞ ﻣﻮﺍﺭﺩ ﺯﯾﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ : ﺍﻧﮓ ﻗﻮﻣﯽ ﻭ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺍﯼ ﺯﺩﻥ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﯼ ﺟﻨﺒﺶ ﺭﻭﺷﻨﺎﯾﯽ، ﺍﻧﮓ ﺟﺎﺳﻮﺳﯽ ﻭ ﺗﺤﺮﯾﮏ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﯼ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﺑﻪ ﺳﺮﺍﻥ ﺟﻨﺒﺶ ﺭﻭﺷﻨﺎﯾﯽ، ﺭﻭ ﺩﺭ ﺭﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻥ ﭼﻬﺮﻩ ﻫﺎﯼ ﻗﻮﻣﯽ ﻣﺮﺩﻡ ﻫﺰﺍﺭﻩ ﺑﺎ ﻣﻌﺘﺮﺿﺎﻥ، ﮐﻤﯿﺴﯿﻮﻥ ﺳﺎﺯﯼ ﻫﺎﯼ ﻧﻤﺎﯾﺸﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﭘﻮﺷﺶ ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ ﺑﻪ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺧﻮﺩ، ﺗﺤﺮﯾﮏ ﺳﺎﯾﺮ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﻭ ﺳﺎﮐﻨﯿﻦ ﻭﻻﯾﺎﺕ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﻌﺘﺮﺿﺎﻥ ﺟﻨﺒﺶ ﺭﻭﺷﻨﺎﯾﯽ، ﮐﻢ ﮐﺎﺭﯼ ﺍﻣﻨﯿﺘﯽ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ ﺍﻧﺘﺤﺎﺭﯼ ﺩﺭ ﺁﺧﺮﯾﻦ ﺗﺠﻤﻊ ﺧﯿﺎﺑﺎﻧﯽ ﺟﻨﺒﺶ ﺭﻭﺷﻨﺎﯾﯽ ﺩﺭ ۲ ﺍﺳﺪ ﺳﺎﻝ ۹۵ ‏( ﺑﻪ ﮔﻮﺍﻩ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﮐﻤﯿﺴﯿﻮﻥ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﯾﺎﺏ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻣﻠﻞ ‏) ﻭ ﺩﺭ ﭘﺮﺩﻩ ﺁﺧﺮ ﺗﺤﺮﯾﮏ ﺑﺮﺧﯽ ﺍﺯ ﺑﺎﺯﻣﺎﻧﺪﮔﺎﻥ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺟﻨﺒﺶ ﺭﻭﺷﻨﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﺷﮑﺎﯾﺖ ﻋﻠﯿﻪ ﺳﺮﺍﻥ ﺁﻥ ﻭ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﺳﺎﺯﯼ ﻋﻠﯿﻪ ﺁﻧﺎﻥ .
ﺍﻣﺎ ﺩﻟﯿﻞ ﻭﺍﻗﻌﯽ ﻃﻔﺮﻩ ﺭﻓﺘﻦ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭ ﺩﻭﻟﺖ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﺪﯾﻬﯽ ﻭ ﺍﺑﺘﺪﺍﯾﯽ ﻣﻌﺘﺮﺿﺎﻥ ﺟﻨﺒﺶ ﺭﻭﺷﻨﺎﯾﯽ ﻭ ﺳﺎﯾﺮ ﺟﻨﺒﺶ ﻫﺎﯼ ﺧﯿﺎﺑﺎﻧﯽ ﭼﯿﺴﺖ؟ ﭼﺮﺍ ﻋﻼﻭﻩ ﺑﺮ ﺣﮑﻮﻣﺖ، ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﭼﻬﺮﻩ ﻫﺎﯼ ﻗﻮﻣﯽ ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺑﻪ ﻫﻮﺍﺩﺍﺭﺍﻥ ﺟﻨﺒﺶ ﺭﻭﺷﻨﺎﯾﯽ ﻧﯿﺰ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺯﻭﺩ، ﺁﻥ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ؟ ﭼﺮﺍ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﮐﺎﺭ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩﻥ ﮔﺮﻫﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﺎﺩﮔﯽ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻫﺴﺖ، ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﻧﺪﺍﻥ ﮐﺸﺎﻧﯿﺪﻩ ﺍﺳﺖ؟
ﺩﻟﯿﻞ ﻭﺍﻗﻌﯽ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺎﯾﺪ ﺩﺭ ﻣﺎﻫﯿﺖ ﻧﺎﻗﺺ ﻧﻈﺎﻡ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺑﻨﺎ ﻧﻬﺎﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﺟﺴﺘﺠﻮ ﮐﺮﺩ . ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺣﻠﻘﻪ ﻫﺎﯼ ﺑﺴﺘﻪ ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺑﻪ ﭼﻬﺮﻩ ﻫﺎﯼ ﻗﻮﻣﯽ ﺑﻪ ﺩﺭﺳﺘﯽ ﺩﺭﯾﺎﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﭘﺬﯾﺮﺵ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻫﺎﯼ ﺟﻨﺒﺶ ﻫﺎﯾﯽ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺟﻨﺒﺶ ﺭﻭﺷﻨﺎﯾﯽ ﺩﺭ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ، ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺑﻪ ﺭﺳﻤﯿﺖ ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺳﺎﺧﺘﺎﺭ ﺳﯿﺎﺳﺖ ﻭﺭﺯﯼ ﺩﺭ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ . ﺍﯾﻦ ﺳﺎﺧﺘﺎﺭ ﺟﺪﯾﺪ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﺗﮑﯿﻪ ﺑﻪ ﭼﻬﺮﻩ ﻫﺎﯼ ﻏﯿﺮ ﻣﻨﺘﺨﺐ، ﻏﯿﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺟﺎﻧﺸﯿﻨﯽ ﻭ ﺳﻨﺘﯽ ﻗﻮﻣﯽ، ﺗﻤﺜﯿﻠﮕﺮ ﺍﺗﮑﺎﯼ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ ﻧﻤﺎﯾﻨﺪﮔﯽ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﻣﻄﺎﻟﺒﺎﺕ ﻣﺸﺨﺺ ﻭ ﻗﺎﺑﻞ ﺳﻨﺠﺶ ﺩﺭ ﺳﯿﺎﺳﺖ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ .
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﺜﺒﺖ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻫﺎﯼ ﺟﻨﺒﺶ ﻫﺎﯾﯽ ﻧﻈﯿﺮ ﺟﻨﺒﺶ ﺭﻭﺷﻨﺎﯾﯽ، ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻘﻮﯾﺖ ﻭ ﺑﻨﺎﯼ ﺳﺎﺧﺘﺎﺭ ﺟﺎﯾﮕﺰﯾﻦ ﺟﺪﯾﺪ ﺑﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﭘﯿﮕﯿﺮﯼ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻫﺎﯾﺸﺎﻥ ﺍﻓﺰﺍﯾﺶ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ . ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻧﺎﮐﺎﺭﺁﻣﺪﯼ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺳﺎﺧﺘﺎﺭ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﻓﻌﻠﯽ ﻭ ﻓﺸﺎﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﯼ ﺗﻤﻮﯾﻞ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ، ﺩﯾﺮ ﯾﺎ ﺯﻭﺩ، ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺍﯾﻦ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﻧﯿﺮﻭﻫﺎﯼ ﺗﻤﺜﯿﻞ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﺎﺧﺘﺎﺭ ﺟﺪﯾﺪ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﺟﺎﯾﮕﺰﯾﻨﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺣﮑﻮﻣﺘﮕﺮﺩﺍﻧﺎﻥ ﺣﺎﺿﺮ ﺩﺭ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﺑﺒﯿﻨﻨﺪ .
ﻓﺎﺭﻍ ﺍﺯ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﺜﺒﺖ ﯾﺎ ﻣﻨﻔﯽ ﺣﮑﻮﻣﺘﮕﺮﺍﻥ ﻓﻌﻠﯽ ﺩﺭ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﺭﻭﻧﺪ ﺟﺴﺘﺠﻮﯼ ﺟﺎﯾﮕﺰﯾﻨﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﻧﻤﺎﯾﻨﺪﮔﯽ ﺧﻮﺍﺳﺘﻬﺎﯼ ﻣﺮﺩﻡ، ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﯼ ﺑﺪﻭﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺗﻮﭖ ﺩﺭ ﻣﯿﺪﺍﻥ ﺣﺎﻣﯿﺎﻥ ﺑﯿﻦ ﺍﻟﻤﻠﻠﯽ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﺍﺳﺖ . ﺁﯾﺎ ﺁﻥ ﻫﺎ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺻﺪﺍﯼ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ؟

 

درباره نویسنده

178مطلب نوشته است .

تمام حقوق این سایت برای © 2017 روزگار ما. محفوظ است.